Ang tinig na hindi nabibili

Ni Jay-ar Nodalo

Malapit na ang halalan sa Barangay Mapayapa. Makukulay ang mga tarpaulin, maingay ang mga sasakyan, at araw-araw ay may mga nangangako ng pagbabago. Tahimik lamang si Nico habang pinagmamasdan ang lahat.

“Anak, sino ang iboboto mo?” tanong ng kaniyang ama.

“Ang kandidatong may gawa, hindi lang magaling magsalita,” sagot ni Nico.

Ngumiti ang ama. “Tandaan mo, ang politika ay hindi paligsahan ng pinakasikat. Pananagutan ito.”

Kinabukasan, dumalo si Nico sa isang pagpupulong ng mga kandidato. Isa-isang naglahad ng kanilang mga plano ang mga ito. May nangakong magtatayo ng bagong gusali, may nangakong magbibigay ng ayuda, at mayroon ding nagsabing uunahin ang edukasyon, kalinisan, at tapat na pamamahala.

Pagkatapos ng programa, lumapit ang kaibigan niyang si Marco.

“Pare, marami raw namimigay ng pera. Madali tayong makikinabang,” bulong nito.

Umiling si Nico. “Kung ibebenta natin ang ating boto, paano natin hihilingin ang tapat na serbisyo?”

Natahimik si Marco at napayuko.

Pagsapit ng araw ng halalan, maayos na pumila ang mga mamamayan. Walang sigawan, walang gulo—tanging pag-asang makapipili sila ng lider na tunay na maglilingkod.

Makalipas ang ilang buwan, unti-unting naisakatuparan ang mga ipinangako ng bagong halal na pinuno. Napansin ni Nico na mas malinis ang barangay at mas madalas nang nakikinig ang mga opisyal sa hinaing ng mamamayan.

“Nagsisimula ang mabuting pamahalaan sa matalinong mamamayan,” wika ng kaniyang ama.

Tumango si Nico. Napagtanto niyang ang tunay na lakas ng politika ay hindi nasa mga talumpati o pangako, kundi nasa bawat mamamayang gumagamit ng kaniyang tinig nang may dangal, pananagutan, at malasakit sa kapwa.